Verfspetters, natuurlijke groei en ‘een hele vent’
Ik moest even slikken toen ik mijn appartement binnenstapte en de kleuren op de muur zag. De woonkamer, de keuken en de plafonds van beide waren niet langer lichtgeel, maar feloranje geverfd. Maandag 13 januari was ik aangekomen in mijn opgeknapte appartement. Alles was geverfd, de badkamer mooi opgeknapt en de keuken en kamer, danig veranderd. Fel oranje dus, en niet alleen op de muren maar ook strepen op de lampenknop en oranje spetters op de stekkerdoos. Welkom in Roemenië… Die avond was mijn gebed dat ik mocht wennen aan deze nieuwe kleur!
En ik moet niet alleen wennen aan deze nieuwe kleur, maar ook aan het alleen wonen. Al ben ik niet helemaal alleen omdat ik een huisdier heb meegenomen. Ik ben blij om iets te hebben om voor te zorgen, en ja ook soms tegen te praten 🙂 Het is een kleine kip, die mooi in een hokje past omdat hij niet meer groeit.
Over groeien gesproken, wat zou ik graag willen dat ik de taal wat sneller zou leren! Na 1,5 week bij een Roemeens gezin te verblijven groeide mijn verlangen om de taal goed te kennen, ik heb al veel geleerd maar het… gaat… zo… langzaam! Net als alle natuurlijke groei eigenlijk. Je kan het niet zien met het blote oog, maar als je tijden vergelijkt zie je wel zeker voortgang. Langzaam maar zeker. Dat principe omhels ik dan maar als ik gefrustreerd ben omdat ik de taal nog niet goed ken. Langzaam maar zeker Lisanne, langzaam maar zeker!
Toen ik in het appartement kwam moest de stroomschakelaar omgezet worden voor elektriciteit, een router aangesloten worden voor de wifi en een knop omgedraaid worden om water te krijgen. Die laatste knop bleek ik een paar dagen later ook nog nodig te hebben. Mijn wasmachine deed het niet..! Hij ging wel aan maar begon niet te draaien. Al snel had ik door dat het aan het water lag. Aan de slang vond ik een witte knop die waarschijnlijk opengedraaid moest worden, toch? Ik probeerde het maar er was geen beweging in te krijgen.
Met een tang van Jantina probeerde ik het een dag later nog eens. Geen beweging… maar ik kon er ook niet goed bij. Zou ik de hele slang van de muur af kunnen halen zonder dat het water zou gaan stromen? Ik zette er voor de zekerheid maar een emmer onder. Toen ik de slang er langzaam af probeerde te draaien spoot er inderdaad al snel water uit. Ik draaide een knop erboven om, maar het water bleef lopen. De grote knop dan, bij de watermeter, die ik een dag daarvoor had omgedraaid om water te krijgen..? Inderdaad het water stopte meteen. Ik draaide de slang eraf en kon nu goed bij de knop. Nog steeds kon ik er geen beweging in krijgen. ‘Waar zijn die mannen als je ze nodig hebt…’mompelde ik en probeerde het nog eens met de moed der wanhoop, want ja wassen moeten gedraaid worden, en ik kan het heus wel zelf…!? Na vele pogingen en toen ik het al enkele keren had opgegeven, maar toch telkens weer probeerde, schoot de knop ineens los.
Euforie!
De slang werd weer teruggedraaid en alle knoppen open. De wasmachine aangezet, en ja hij draaide! Ik voelde me een hele vent!
De vloer moest ik wel even droogmaken.
Welkom in Roemenië.
Ik kom er wel.
Paint splatters, natural growth and ‘quite a man’
I had to gulp when I walked into my flat and saw the colours on the wall. The living room, kitchen and ceilings of both were no longer painted light yellow, but bright orange. On Monday, 13 January, I had arrived at my refurbished flat. Everything had been painted, the bathroom nicely refurbished and the kitchen and room, danishly changed. So bright orange, and not only on the walls but also stripes on the lamp switch and orange splashes on the power strip. Welcome to Romania… That night, my prayer was that I could get used to this new colour!
And I not only have to get used to this new colour, but also to living alone. Although I am not completely alone because I brought a pet with me. I am happy to have something to take care of, and yes also to talk to sometimes 🙂 It is a small chicken, which fits nicely in a cage because it is no longer growing.
Speaking of growing, how I wish I could learn the language a bit faster! After spending 1.5 weeks with a Romanian family, my desire to know the language better grew, I have already learnt a lot but it… goes… so… slowly! Like all natural growth actually. You can’t see it with the bare eye, but if you compare times you can definitely see progress. Slowly but surely. So I embrace that principle when I’m frustrated because I don’t know the language well yet. Slowly but surely Lisanne, slowly but surely!
When I got to the apartment, the power switch had to be flipped for electricity, a router connected for wifi and a button flipped to get water. As it turned out, I also needed that last button a few days later. My washing machine didn’t work! It turned on but didn’t start running. Soon I realised it was because of the water. On the hose I found a white knob that probably needed to be opened, right? I tried but there was no movement.
Using one of Jantina’s pliers, I tried again a day later. No movement… but I couldn’t quite reach it either. Would I be able to remove the whole hose from the wall without the water flowing? I put a bucket under it just to be sure. Indeed, when I tried to slowly twist the hose off, water soon spurted out. I turned a knob above it, but the water kept running. The big knob then, near the water meter, which I had turned a day before to get water? Indeed the water stopped immediately. I twisted off the hose and could now reach the knob properly. Still I could not get any movement in it. ‘Where are those men when you need them…’I muttered and tried again with the courage of despair, because yes, washing has to be done, and surely I can do it myself…!? After many attempts and when I had already given up several times, but still tried again and again, the button suddenly popped off.
Euphoria!
The hose was turned back on and all the knobs opened. The washing machine turned on, and yes it was running! I felt like quite a man!
I had to dry the floor though.
Welcome to Romania.
I’ll be just fine.