Een warm thuis..?
Wat is dit? Vroeg ik in het Roemeens en hield bedenkelijk het stuk vlees uit mijn soep omhoog. “Een kippenhart”, reageerden ze totaal niet onder de indruk.
Ik was wel onder de indruk, dat heb ik nog nooit gegeten… toch eens aan mijn vader vragen wat wij wel en niet van de kip eten. “Je mag wel een ander stuk als je wilt?” Ik schudde mijn hoofd, nee ik wil het wel proberen. Het smaakte een beetje naar kippenlever.
Een dag later was ik minder dapper. Weer die kippensoep, nu met een ander niet te identificeren kippenonderdeel tussen de pasta. Wat het was wist mijn vriendin ook niet precies. Die keer heb ik het toch maar niet gegeten. Het lukte echt niet…! Gelukkig voel ik me bij deze familie al genoeg thuis om ook te zeggen als ik iets niet lekker vind!
Het weekend dat ik bij hen verbleef was het weer dat ze in Roemenië “Zon met tanden” noemen. Zon en heel erg koud. Er lag nog een flinke laag sneeuw die het vorige weekend was gevallen. Binnen was het warm, zowel letterlijk als figuurlijk.
Bij de kinderen die we op de club hebben mist vaak het warme thuis. Meestal hebben ze wel een warm huis, maar geen warm thuis met de stabiliteit van een liefhebbende vader en moeder. Op 8 maart vieren ze in Roemenië de dag van de vrouw en de moeder. Op de club hebben we een lied geoefend die we kunnen opnemen en naar de moeders sturen.
Ik voelde pijn in mijn hart toen ik de woorden zong:
“Mama, mijn mama,
Ik ben blij dat ik u heb
Ik dank God
Dat ik uw kind ben”
Ik voelde pijn in mijn hart omdat ik naast een meisje zat die geen moeder heeft die liefdevol voor haar zorgt, maar haar en haar zusje een paar weken terug bij hun blinde oma heeft achtergelaten die eigenlijk niet goed voor ze kan zorgen. En dan zingen we “mama, mama, ik ben blij dat ik u heb”. Ik zuchtte en zong maar iets zachter mee.
A warm home…?
What is this? I asked in Romanian and doubtfully held up the piece of meat from my soup. ‘A chicken heart,’ they responded totally unimpressed.
I was impressed though, I’ve never eaten that before…. Surely I should ask my father what we do and do not eat from chicken. ‘You can have another piece if you want?’ I shook my head, no I do want to try. It tasted a bit like chicken liver.
A day later, I was less brave. Again that chicken soup, now with another unidentifiable chicken part between the pasta. What it was my friend didn’t know exactly either. That time, I didn’t eat it anyway. I really couldn’t…! Fortunately, I feel at home enough with this family to also say when I don’t like something!
The weekend I stayed with them was the weather they call ‘Sunshine with teeth’ in Romania. Sunshine and very cold. There was still a hefty layer of snow that had fallen the previous weekend. Inside, it was warm, both literally and figuratively.
The children we have at the club often lack the warmth of home. They usually have a warm house, but not a warm home with the stability of a loving father and mother. In Romania, on 8 March, they celebrate Women and Mother’s Day. At the club, we practised a song that we could record and send to the mothers.
I felt pain in my heart as I sang the words:
‘Mum, my mum,
I’m glad I have you
I thank God
That I am your child’
I felt pain in my heart because I was sitting next to a girl who does not have a mother who lovingly cares for her, but left her and her sister with their blind grandmother a few weeks back who cannot actually take good care of them. And then we sang ‘mummy, mummy, I’m glad I have you’. I sighed and sang along a little quieter.